We zitten anderhalve week in een Toscaanse Agriturismo. De voormalige boerderij herbergt tegenwoordig een stuk of tien appartementen. Iets verderop staan vier modieuze schuurtjes. Ze zijn van alle gemakken voorzien en bieden plaats aan stelletjes. Daar zitten wij.

In het begrip stelletjes klinkt de jeugd. Dat is hier zeker niet het geval. In het voorseizoen strijken op deze plek uitsluitend bejaarden neer. Duitsers vooral. Ze noemen zichzelf ‘Rentner’ en liggen met bolle buiken langs de oever van het reusachtige zwembad. De zon schijnt onbarmhartig en ik verbeeld me regelmatig de geur van verbrand vlees.

De wisseldag

We blijven iets langer dan een week en maken daarom de zaterdagse wisseldag mee. Het ene Duitse buurstel verdwijnt ’s ochtends voor de zon opgaat in een grote Volkswagen. Het nieuwe stel arriveert rond vier uur in een dikke BMW. De nieuwe bewoners zijn waarschijnlijk vanochtend thuis in de auto gestapt en daarna onder de Alpen doorgesjeesd. Hun kleding doet vermoeden dat het in de Heimat koud was. Hier is het strak blauw en zeker 35 graden. Het verkoelende windje houdt zich al een tijd rustig.

Zingende vrouwen

Net voor de komst van de nieuwe buurtjes hebben twee Italiaanse dames, een moeder en haar dochter, flink huisgehouden. Ze sleepten volle vuilniszakken naar buiten en droegen hagelwit bedlinnen naar binnen. Het was een geoefende machine die we zagen werken. Opgewekt gezang en kletterend bestek mengden melodieus. Na anderhalf uur was de klus geklaard. De dames vertrokken met een glimlach en een gezamenlijk ‘ciao’, wuivend met een kleurrijke swiffer.

Indrukwekkende Gründlichkeit

Met stramme benen en houterige bewegingen laat de nieuwe buur de achterklep van z’n SUV openzoeven. De koffers, tassen en andere reisattributen liggen keurig opgestapeld in het achterruim. Het duurt nog geen 5 minuten of de auto is leeg. Deutsche Gründlichkeit dankzij een serie glimmende flightcases in allerlei maten.

De taken zijn duidelijk verdeeld. Hij brengt de auto naar de verplichte parkeerplaats, net naast het terrein waar het vakantiegenot zich afspeelt. Zij gaat binnen aan de slag. We wonen er pal naast, maar er klinkt geen onvertogen geluid van slepende stoelpoten, of dichtslaande deuren. Alles verloopt in serene stilte.

Na een kleine tien minuten komt de nieuwe buurman weer aanlopen. Zijn donkerblauwe kleding steekt warm af tegen het grijze grind en de zachtgele wanden van de grote vakantieboerderij. Hij groet een frivool buongiorno als hij ons terras voorbijloopt en de treetjes naar het eigen onderkomen beklimt.

Donkerrode zweetplekken

Blijkbaar heeft zijn echtgenote bezems gevonden in het huisje (wij ontdekten pas dagen later een kleine bergkast, verstopt achter de openslaande voordeur). Buurman begint meteen. De plastic buitenstoelen en de grote tafel gaan aan de kant. Bij hem maakt het wel geluid. Daarna begint het bezemen. Na een ruim kwartier glimmen de rode plavuizen als tomaten. Her-en-der liggen donkere zweetvlekken, maar die drogen snel in dit klimaat.

Designer placemats

Het poetsen van de tafel en de stoelen heeft meer tijd nodig. Vooral de 20 poten krijgen veel aandacht. Ter afronding van het ritueel gaat er nog een droge doek langs alle oppervlakken. Het doekvocht is allang opgedroogd. Ik veronderstel dat nu de zweetdruppels wel worden weggepoetst.

Als alle er tiptop uitziet gaat de man naar binnen. Hij wisselt zacht wat woorden in de keuken en komt weer naar buiten met drie placemats die overduidelijk afkomstig zijn van een designerfirma. Ik vrees dat de ontwerper ze niet heeft bedoeld voor de groenplastic tafeltjes op onze terrassen, maar ach…

Bis später

Daarna wordt het een tijdje stil. Een klein uur later stappen meneer en mevrouw naar buiten. Ze hebben andere kleren aangetrokken. Niet minder of luchtiger, maar chiquer. ‘Bis später’, zegt zij in het voorbijgaan. ‘Wie suchen ein nettes Restaurant in der Nähe’.

De volgende ochtend tref ik het stel aan de rand van het zwembad. Dezelfde bolle buikjes als iedereen, maar dan nog maagdelijk blank.