Filosofietjes

Als de jaren gaan tellen, komen die vragen als vanzelf: ‘Wat wil ik nog doen?’, ‘Wie wil ik nog ontmoeten?’, ‘Waar wil ik nog naartoe?’.

Ik zou graag nog eens beginnen met een online radiostation. Een ontmoeting met Johnny Cash was ook fijn geweest. En het aantal gewilde, maar onbezochte reisbestemmingen is eindeloos. Er komt een moment dat je tevreden gaat zijn met wat je wél hebt gedaan. Ik heb zo’n voorbeeld. Dat vereist een korte inleiding.

Alles begint in Amersfoort

Ik woon in de buurt van Amersfoort. Die stad is een bedevaartsoord. In de late middeleeuwen mikte een dienstmeisje een Mariabeeldje in een beekje. Toen dat sculptuur later uit het water werd gevist, bleek het te kunnen huilen en wonderen te kunnen verrichten. Een enorme rij pelgrims stroomde uit het hele land naar Amersfoort. Ze kwamen hier allemaal overnachten, eten en souvenirs kopen. De stad floreerde als nooit tevoren.

Amersfoort ken ik wel zo’n beetje. Het leek me leuk om ook eens wat andere bedevaartsoorden te bezoeken, zoals Lourdes en Santiago de Compostella. Niet uit religieuze overwegingen, maar gewoon omdat het kan en om de reis bestemmingen te geven. Dat heeft geleid tot een onvergetelijke autotrip door Frankrijk, Noord-Spanje en het topje van Portugal. Zesduizend kilometer armer en duizend foto’s rijker.

Fotootjes

Ik heb zelden zoveel immense basilieken gezien met patserige pracht en praal. Het Rijke Roomse Leven openbaarde zich in al z’n decadentie. Niet alles was overigens even mooi. Soms waren de beelden van de engelen meer kitsch dan kunst. En ik zag winkels ter grootte van een enorme Albert Heijn waar ze Mariabeeldjes, T-shirts, rozenkransen, devotieprentjes en jerrycans vol heilig water verkochten.

Je moet als pelgrim een goedgevulde creditcard meenemen als je aan de tocht begint. Het is nu niet veel anders dan in de Amersfoortse Middeleeuwen.

Een lange reis

De reis ging naar Lourdes, San Sebastian, Oviedo, Santiago, Porto en Salamanca met als eindpunt de Rioja-streek (om bij te komen). Behalve die steden was er ook overweldigende natuur. Vooral Baskenland in de Pyreneeën en de rotskust van Noord-Spanje zijn van een onwereldse schoonheid. Ik laat je zometeen een paar foto’s zien, al haalt een plaatje het lang niet bij de werkelijkheid.

Nog even terug naar Rodney Crowell. Hij had nog een wens voor een ontmoeting op zijn bucketlist. Dat hebben andere mensen met een pelgrimstocht. Ze willen lekker lang wandelen, ‘zichzelf tegenkomen’, of misschien wel een religieuze ervaring opdoen. Ik ken er een paar. Vriend Harm bijvoorbeeld is dol op vreemde uitdagingen. Hij was de eerste die me echt nieuwsgierig maakte naar Santiago. Of zangeres Wendy Roobol; zij vertelde me ooit gepassioneerd over haar ervaring op de Camino.

Carpe diem

Ik heb de trip grotendeels volbracht met de rechtervoet schommelend tussen gas- en rempedaal. Geen zweet, geen blaren. Het was heerlijk en het was genoeg. Pelgrimeren kan ook zonder echt af te zien. Deze tocht was een verrijking, een reis naar verre oorden en -jawel- ook naar wat persoonlijke inzichten.

De kwetsbare kortstondigheid van het leven wordt vanzelf een item als je de zeeën aan brandende kaarsjes ziet in tientallen basilieken en als je de kolossale kracht ervaart van de natuur langs de kust, of in de bergen.

Geen twijfel mogelijk: je moet de dag plukken als het kan, maar overschat je mogelijkheden niet.