Pas geleden viel het boek ‘Mijn laatste radiojaar’ op de deurmat. Dat is een dagboek van radio-icoon Frits Spits. Vriend Jelle stuurde het cadeau en vindt dat ik het moet lezen, al was het maar omdat we samen ooit een programma maakten dat aansloot op de Avondspits. Frits schrijft over de laatste 365 dagen voor zijn geplande vertrek bij het medium waar hij zo van houdt.
Spits, die eigenlijk Ritmeester heet, is nu bijna 80 en dan is afscheid nemen van het werkzame leven een logische stap, al laat Frits duidelijk blijken dat hij lijdt onder zijn besluit. Jelle had het boek al gelezen en was nogal onder de indruk.
Songteksten
Ik ben inmiddels aanbeland in april. Frits begint zijn verslag op 1 januari 2025 en stopt op 31 december. Het riep bij mij de vraag op of je iedere dag een stukje kunt schrijven dat voor lezers interessant, amusant of informatief genoeg is. Het antwoord op die vraag laat dus nog een paar maanden op zich wachten. Frits heeft wel een slimme truc ingebouwd. Hij verwijst iedere dag naar een liedje. In veel gevallen citeert hij ook een paar regels tekst uit het betreffende nummer. Vaak wonderschone fragmenten. Die rode draad draagt de lezer door de pagina’s.
Groot hart
Frits sombert daarnaast ook regelmatig over de huidige tijd. Hij verzet zich tegen de verharding van de maatschappij (‘De tolerantie sijpelt weg’). Wilders en Trump krijgen er van langs omdat ze zo ik-gericht zijn. Er is ook diepe verontwaardiging over Oekraïne en Gaza. Pagina voor pagina krijg je een beter beeld van de mens achter de stem. Frits deelt zonder leesbare terughoudendheid z’n zorgen, z’n kwalen, z’n enthousiasme, z’n liefdes en ook z’n familie met de lezer.
Nieuw inzicht
Enfin, die vraag dus: kun je iedere dag een verhaaltje maken dat een buitenstaander blijft boeien? Ik heb het ooit geprobeerd op deze website. Dat deed ik onder de titel ‘Project 365, een praatje met een plaatje’. Je kreeg aan de hand van een foto een soort dagverslag van grote, kleine en onbeduidende situaties in mijn leven.
Achteraf gezien was het veel te pretentieus. Oké, ik kan tegenwoordig aan de hand van die oude verhaaltjes behoorlijk wat herinneringen terughalen, maar dat is zeker geen reden om er anderen mee lastig te vallen. Ik had ook gewoon een schriftje kunnen gebruiken.
In een cursus tekstschrijven leerde ik de studenten ooit dat iedere publicatie een nieuw inzicht bij de lezer moet opleveren, of in ieder geval informatief moet zijn. De ontvanger moet er iets aan hebben, anders komt ‘ie niet bij je terug.
Mijn ‘Project 365’ blijft in de mottenballen. Ik meld me nu alleen nog als je echt iets moet weten. Bijvoorbeeld over een bijzonder boek.
Leestip: ook die andere radioreus -Felix Meurders- dreigt van het medium te vallen. Als je het kunt openen, dan heb ik een aardig artikel uit de Volkskrant voor je.
